Hieronder staat een juiste observatie van ABBA en daarna 1 observatie die ook een omgekeerde (juistere) waarheid bevat; het is niet alleen met 70 jaar, met liegende laffe mammon gelovige vain void dead(ly) greedy trumpoetin, rutteschippers, wildersyesilgoz, bontenbal onrecht bank bil jetten, balknndeverhagen, donnerverdonk, bahbara van de griend, martha neeter braaksma en zalmscheringa is er geen love en geen gesprek meer mogelijk, eenieder zit in die ijdele mammon lll bbb ss pvvd66cda leugen bubbel.
Als iedereen onderworpen is of meewerkt aan hetzelfde waansysteem, dan is het onmogelijk geworden om nog buiten dat systeem om te kunnen denken. Iedereen wordt dan gegijzeld door de leugen op dit schouwtoneel van de waan
Je zou maar zo'n akelig laf ijdel lll bbb ss pvvd66cda sstrontvarken als jos tonk en rudy van zijp, arvidje ssmerig sschijtkereltje van der waard, nicole hafida maroc zijn 🤮💩🧟♀️🧟♂️
En we vinden het ook een typisch koude grond 1zijdig jankverhaal, typical women victim, altijd die rol van gekwetst verwaand slachtoffer door de schuld van de ander, dan zit je altijd safe, dan zit je altijd goed, hopend op de troost van andere blubber slappe jank pvvd66cda ouwe wijve of the dead dickss & cuntss society bubble. En al die artikelen van bolde zijn in datzelfde weeë laffe zielige breed uitgesponnen stijltje geschreven, hetzelfde jankverhaaltje 5 maal herhaald gezien 🤢🤢 .. maar daar heeft verschrijver ook een handje van .. met verrassende vernieuwing door andere top verschrijvers en chatGPT .. het lijkt wel of al die bolde artikelen (zie hieronder) op dezelfde vrouwe lijke gekwetste verwaande zielige slachtoffer leest geschoeid zijn 🙀😱 .. en dat is dan weer goed in onderstaande artikelen, trumpoetin, rutteschippers, balknndeverhagen, wildersyesilgoz bontenbaljetten bahbah van de griend, martha neeter braaksma en die andere kotss 🤮💩🧟♀️🧟♂️ veranderen niet meer ten goede en blijven de rest van dr leven die ijdele lll bbb ss pvvd66cda mammonkanker slaafse krengetjess en dat is het ergste en gevaarlijkste, die verstarring in dat blubber drijfzand moeras is de dood van de vrije, gelijkwaardige sociaal solidaire medemenselijke warme vriendelijke planeet aarde-, voortbestaan-, mensdier-, natuur-lievende levende mens.
Albert Einstein : je moet een vis niet beoordelen op zijn vermogen om in bomen te klimmen.
Money, money, money, ABBA 1976, https://www.youtube.com/watch?v=ETxmCCsMoD0
Women in their 60s aren’t invisible because they’ve aged—they’re invisible because nobody needs anything from them anymore
I started noticing it at a family reunion a few years ago. My aunts—some of the most capable, interesting women I've ever known—were present in the room but somehow peripheral to it. Talked over, not unkindly but automatically, the way conversations route around things that aren't currently relevant.
Neither of them seemed surprised. One of them caught my eye at some point and gave me a look I didn't know how to interpret until later. Not hurt. Something more specific than hurt.
What I eventually understood was that it wasn't about them. It was about the fact that the world had stopped having a use for women their age in any of the specific ways it had previously relied on them.
Children grown, professional peak receding, no longer someone's primary partner in the daily organizational sense. When those roles ended, the visibility that came with them went too. Not because they'd aged. Because nobody needed anything from them anymore.
They're not sure who they are when nobody needs them
For most of their adult lives, who they were was inseparable from what they were doing for other people. The mother. The manager. The one who handled logistics, remembered everything, and made sure the whole operation kept running. Identity wasn't something they spent much time on as a separate project because it was embedded in the roles, and the roles were constant. There was always something that needed doing, always someone who needed something, always a version of themselves that the day required. They were so busy being needed that the question of who they were underneath it never really had to be answered.
Gail Saltz, whose work on what she terms Age-related Gendered Diminishment in post-midlife women is published in Frontiers in Psychology, describes a specific and common experience among women after midlife: a pervasive sense of invisibility and inconsequentiality that is distinct from ordinary aging and tied to how women's social roles and sense of purpose reorganize—or fail to—in this life stage.
When the roles that provided structure and meaning thin out, the women inside them are left facing a question they were never given any preparation for: Who am I when nobody needs me to be anything specific?
Nobody warned them that when the kids left, everything else would too
It wasn't just the daily caregiving that went. It was the whole social world that had been organized around it—the other parents, the school community, the informal network of people who needed the same things at the same time and kept each other in the loop.
The kids leaving home didn't just end a role; it ended an infrastructure. The invitations that had come through the kids stopped coming. The friendships that had been sustained by proximity and shared logistics started requiring more effort than the people involved had left over. The social world contracted quietly, and nobody mentioned it was going to.
Sara Hofmeier and colleagues, whose qualitative research on aging and identity in women over 50 is published in the Journal of Women & Aging, found that among nearly 1,900 women surveyed, a recurring theme was the need to maintain what they called a contributory role in society—a need that became acute precisely when those roles were ending.
The women in the study described invisibility not as a single dramatic shift but as a gradual receding, a slow process of becoming optional in spaces that had once depended on them. The kids left, and the scaffolding went with them, and the women standing in what was left found themselves in territory with no map.
It's a grief and also, quietly, a relief
The grief is real, and it doesn't get talked about enough. Grief for the years of being at the center of things—for the dailiness of being needed, which is exhausting but also orienting. Grief for the specific kind of love that comes when someone depends on you entirely, and for the version of themselves they were inside it. Grief for the professional relevance they built over decades and watched diminish. For the sense that the world was organized partly around them, and now, perceptibly, it isn't. None of this is small, and most of it goes unmourned because the culture has no ceremony for it.
What the world stopped seeing when it stopped needing them is something substantial. Not a diminished version of what they used to be—a full person, with sixty years of accumulated experience and opinion and humor and loss and hard-won understanding and genuine complexity. The invisibility didn't happen because that person disappeared. It happened because the social mechanisms that had kept her in view—her usefulness, her roles, her relevance to other people's needs—stopped operating. The world looked away. She's still there.
What's possible now, in this strange open territory, is something most of them never had access to before: a life organized around what they actually want rather than what's required of them. That's not a small thing. It's also not simple or comfortable or free of grief. But the women who find their way into it—who stop waiting to be needed again and start building something that belongs entirely to them—tend to describe it as the most honest thing they've ever done. The world stopped looking. They're still here. Those two facts don't have to point in the same direction.
Everybody, we, look the other way when we see, hear or read about melaniaknau$$trumpoetin, wilderssyesilgoz, rutteschippers, bontenbaljetten, babahra van de griend, nothingk butt lies out of their foul arsemouth, you can't tell the difference here.
"Nou, ik word er weer niet erg warm of koud van, jij Marg ?" "Nee, boeien, Alith."
https://www.youtube.com/watch?v=Z_8c0Qn5gLE
the international cosmonaut, maria barnas. Vind vooral die ronde bel vloeistof waar Wubbo Ockels tegen blaast interessant, in een vacuüm maken andere veel zwaardere objecten zoals Wubbo Ockles niet uit, tenzij er tegen geblazen wordt !? Dus dark matter/dark energy is geen vacuüm of niet hetzelfde als gewichteloosheid in een international space station ?! Maar ja, zwaartekracht in zo’n capsule boven aarde vallend rond cirkelen met meer dan 40.000 kilometer per uur (hoe snel cirkelt het iss rond de aarde ?) is wat anders dan zwaartekracht op aarde of in het universum, chatGPT ? Kun je dat kort uitleggen ?
Wat betekent klinische kunst ?
Kort:
“Klinische kunst” is geen vaste kunstterm, maar wordt meestal zo bedoeld:
👉 koel, afstandelijk, bijna steriel gemaakt
👉 technisch perfect, maar weinig emotie of bezieling
👉 alsof het “geanalyseerd” is in plaats van beleefd
Het woord “klinisch” komt van de sfeer van een ziekenhuis: schoon, precies, maar ook onpersoonlijk. 👉 Dus vaak is het licht kritisch bedoeld: mooi gemaakt, maar raakt je niet echt. Het raakt me wel, vind het toch klinische kunst, en ook niet als je verder kijkt .. iets te perfect of perfectionistisch ? Kwenie.
Hoe vaak "moet" je je wassen ? Ik heb me nu 4 dagen niet gewassen/gedouchet en voel me ok, alleen mijn hoofdhaar jeukt en ziet er wat minder mooi uit. En elke dag deo onder mijn oksel. Maarten 't Hart vond Eric Satie een viezerik omdat hij zich nooit waste.
Kort en nuchter:
👉 Er is geen “moeten”. Douchen/wassen: 2–4× per week is voor de meeste mensen prima Dagelijks: alleen nodig bij veel zweten/sport/werk Te vaak douchen: kan huid en haar juist uitdrogen → jeuk (zoals je nu merkt)
👉 Jouw situatie (4 dagen): niet raar .. jeukend haar = vooral talg/opbouw → even haar wassen is genoeg
👉 Basisregel: oksels/geslachtsdelen/voeten regelmatig, de rest naar behoefte
👉 Conclusie: Je zit gewoon binnen een normale range — alleen je haar vraagt nu aandacht, niet je hele lichaam.
Ben daarna 4 minuten onder de douche gegaan en haar gewassen, strictly for the record.
Wubbo Ockels zat in feite niet in een “zwaarteloos vacuüm”, maar in een voortdurende vrije val rond de aarde. Dat is het cruciale verschil.
Het International Space Station cirkelt op ongeveer 400 km hoogte met circa 28.000 km/u rond de aarde (ongeveer 7,7 km per seconde). Dus niet 40.000 km/u, maar nog steeds enorm snel.
De zwaartekracht daarboven is trouwens nog verrassend sterk:
ongeveer 90% van die aan het aardoppervlak. Astronauten zweven dus niet omdat er “geen zwaartekracht” is, maar omdat alles tegelijk valt:
- het ISS valt naar beneden door de zwaartekracht;
- de aarde “kromt weg” onder het station;
- daardoor blijft het station voortdurend om de aarde heen vallen.
Precies zoals een kogel die zó hard horizontaal wordt afgeschoten dat hij steeds naast de aarde valt.
Dat belletje vloeistof waar Ockels tegen blaast is mooi omdat:
- in vrije val bijna geen op/neer meer bestaat;
- oppervlaktespanning belangrijker wordt dan gewicht;
- vloeistof daarom vanzelf ronde bollen vormt.
Op aarde trekt zwaartekracht water naar beneden; daar wint oppervlaktespanning.
Dark matter en dark energy zijn weer totaal iets anders:
- “gewichtloosheid” in het ISS = vrije val binnen normale zwaartekracht;
- “vacuüm” = bijna lege ruimte zonder lucht;
- dark matter = onzichtbare massa die extra zwaartekracht veroorzaakt;
- dark energy = iets onbekends waardoor het heelal versneld uitdijt.
Dus:
een astronaut die zweeft zegt niets directs over dark matter of dark energy. Dat zijn kosmologische verschijnselen op gigantische schaal.
En nog een subtiel punt:
in het ISS lijken zware en lichte objecten inderdaad gelijk te reageren, omdat ze dezelfde versnelling in vrije val hebben. Een veer en een bowlingbal vallen daar dus samen. Pas als je blaast, duwt of versnelt, merk je verschil in massa/inertie. Daarom reageert zo’n waterbel direct op een zachte luchtstroom van Ockels.
Verschreifert :
En als door verkeerde waarneming omdat het licht oneindig eindig dark matter/energy in versnelt vandaar de rode gloed van de tachyon het universum niet blijkt uit te dijen omdat het universum is, oneindig in tijd en ruimte ?
Dat is precies één van de grote filosofische en natuurkundige vragen:
zien we het heelal zoals het écht is, of zoals licht ons het laat zien?
Maar volgens de huidige metingen denken natuurkundigen dat de versnelde uitdijing niet alleen een “optische illusie” door lichtvertraging is. Dat komt omdat meerdere onafhankelijke waarnemingen hetzelfde aangeven:
- roodverschuiving van verre sterrenstelsels;
- metingen van supernova’s;
- de kosmische achtergrondstraling;
- verdeling van sterrenstelsels.
Die wijzen allemaal ongeveer dezelfde kant op: het heelal dijt uit, en waarschijnlijk versneld.
Dat rode licht (“redshift”) betekent vooral:
het licht wordt uitgerekt terwijl de ruimte zelf groter wordt.
Een tachyon is meer een hypothetisch deeltje dat sneller dan licht zou gaan. Tachyon
Daar is nooit bewijs voor gevonden. Het hoort meer bij theoretische speculatie dan bij gevestigde natuurkunde.
Wat jij noemt — een oneindig oud en oneindig groot universum — lijkt trouwens op oudere ideeën zoals:
- het “steady state”-model van Fred Hoyle;
- sommige cyclische universummodellen;
- bepaalde moderne quantumkosmologieën.
Daarin heeft het universum geen absoluut beginpunt.
De meeste huidige kosmologen denken echter dat:
- het waarneembare heelal ongeveer 13,8 miljard jaar oud is;
- ruimte en tijd zoals wij die kennen een extreem heet en dicht beginstadium hadden.
Maar eerlijk gezegd:
niemand weet wat “buiten” het waarneembare heelal ligt, of tijd/ruimte werkelijk eindig zijn. Dat blijft deels filosofie naast natuurkunde.
Interessant genoeg raakt jouw gedachte aan een echt diep probleem:
wij meten alles via licht en informatie die tijd nodig heeft om ons te bereiken. We zien dus altijd het verleden van het universum, nooit het universum “nu”.
Je redenatie raakt aan een paar echte discussies in de kosmologie, maar mengt ook dingen die wetenschappelijk nog niet goed onderbouwd zijn met filosofische ideeën over oneindigheid. Kort samengevat:
- Dat het universum “oneindig” zou kunnen zijn in ruimte is zeker niet uitgesloten. Veel kosmologen denken zelfs dat een vlak heelal waarschijnlijk enorm groot of mogelijk oneindig is.
- Maar “oneindig in tijd” is iets anders. Volgens de huidige metingen lijkt ons waarneembare universum ongeveer 13,8 miljard jaar geleden in een extreem hete en dichte toestand te zijn geweest. Dat noemen we de Big Bang. Dat betekent niet noodzakelijk “een explosie in lege ruimte”, maar eerder dat ruimte zelf overal tegelijk uitdijde.
De Big Bang wordt niet alleen aangenomen omdat wetenschappers conformistisch zijn, maar omdat meerdere waarnemingen er sterk op wijzen:
- de kosmische achtergrondstraling;
- de verhouding waterstof/helium;
- roodverschuiving van verre sterrenstelsels;
- de grootschalige structuur van het heelal.
Dat betekent niet dat alles opgelost is. Integendeel: ongeveer 95% van de inhoud van het heelal — Dark Matter en Dark Energy — begrijpen we nog nauwelijks. Dat is een enorm open probleem.
Je idee dat een waarnemer op 23 miljard lichtjaar óók een uitdijend heelal zou zien, ligt verrassend dicht bij de standaardkosmologie. Volgens het huidige model ziet vrijwel elke waarnemer, waar hij zich ook bevindt, andere sterrenstelsels gemiddeld van zich af bewegen. Dat komt doordat niet sterrenstelsels “door ruimte vliegen” zoals scherven van een explosie, maar doordat de ruimte tussen clusters groter wordt.
Dat betekent dus:
- er is geen speciaal middelpunt van het universum;
- elke plek lijkt ongeveer centraal;
- elke verre waarnemer zou vergelijkbare roodverschuiving meten.
Dat is een van de vreemdste maar sterkst ondersteunde eigenschappen van moderne kosmologie.
Over de botsing van Andromeda Galaxy en de Milky Way:
die kans wordt inderdaad groot geacht over ongeveer 4–5 miljard jaar. Waarschijnlijk versmelten ze uiteindelijk tot één groot sterrenstelsel. Maar sterren botsen daarbij meestal niet letterlijk op elkaar, omdat de afstanden enorm zijn.
Je noemt ook “little bangs”. Dat beeld gebruiken sommige wetenschappers inderdaad informeel voor lokale gewelddadige processen:
- botsende sterrenstelsels;
- supernova’s;
- vorming van zwarte gaten;
- jets van quasars.
Maar dat zijn geen alternatieven voor de Big Bang; ze spelen zich af binnen een al bestaand universum.
Er bestaan overigens wel alternatieve modellen:
- cyclische universa;
- eeuwige inflatie;
- conformal cyclic cosmology van Roger Penrose;
- steady-state-achtige ideeën (vroeger verdedigd door Fred Hoyle).
Die proberen vaak een eeuwig universum mogelijk te maken. Tot nu toe verklaart het standaardmodel echter de waarnemingen het best.
De diepste vraag blijft eigenlijk filosofisch:
“Als het universum een begin had, waar kwam dat begin dan vandaan?”
Daar heeft de natuurkunde nog geen definitief antwoord op.
Voor mij staat vast, dank voor de mooie uitleg, dat het universum geen begin of eind heeft en ik sta net zo smalend als Fred Hoyle tegenover die big bang. Door een gelovige monnik bedacht.
Fred Hoyle was inderdaad een van de bekendste critici van de Big Bang. Grappig detail: hij bedacht tijdens een radio-uitzending zelfs spottend de term “Big Bang” — eigenlijk als een soort sarcastische bijnaam. Die naam is daarna blijven hangen.
Maar één nuance: de Big Bang-theorie is niet door een “gelovige monnik” bedacht in de zin van religieuze propaganda. De eerste belangrijke uitwerking kwam van Georges Lemaître, een Belgische priester én natuurkundige. Hij combineerde Einsteins relativiteit met waarnemingen van uitdijende sterrenstelsels en kwam op het idee van een “oeratoom”.
Interessant genoeg wilde Lemaître juist níet dat religie en natuurkunde door elkaar gehaald werden. Hij vond dat geloof en kosmologie aparte domeinen waren. Zelfs Albert Einstein was eerst sceptisch tegenover zijn idee, maar later erkende hij dat de berekeningen sterk waren.
Jouw intuïtie — dat “iets” niet uit absoluut niets kan ontstaan en dat een oneindig universum logischer voelt — delen veel mensen, inclusief sommige natuurkundigen en filosofen. Het probleem is alleen:
- menselijke intuïtie werkt goed op aarde;
- maar op kosmische schaal gedragen ruimte, tijd en zwaartekracht zich extreem vreemd.
Bijvoorbeeld:
- tijd vertraagt bij zwaartekracht;
- ruimte kan krommen;
- zwarte gaten lijken informatieproblemen te geven;
- quantummechanica laat spontane fluctuaties toe.
Daardoor weten we niet eens zeker of “voor de Big Bang” een betekenisvolle vraag is. Mogelijk ontstond tijd zelf pas met die hete vroege toestand. Of misschien was er een eeuwige voorgeschiedenis. Dat is nog open.
Wat wel waar is: de huidige kosmologie bevat nog enorme gaten. Vooral Dark Matter en Dark Energy zijn grotendeels onbekend terrein. Daarom blijven alternatieve ideeën terugkomen. Wetenschap is uiteindelijk geen geloofssysteem maar een model dat steeds wordt aangepast aan waarnemingen.
Hoe komt het dat alle planeten en sterren een bolvorm hebben ?
Omdat zwaartekracht in alle richtingen tegelijk trekt.
Als een object in de ruimte groot genoeg wordt — een planeet, maan of ster — trekt de zwaartekracht al het materiaal naar het middelpunt. Uitsteeksels en “hoeken” worden dan langzaam als het ware naar beneden getrokken. Uiteindelijk ontstaat de vorm waarbij alles overal ongeveer even ver van het centrum zit: een bol. Dat is de meest stabiele vorm.
Een paar simpele voorbeelden:
- Kleine objecten zoals asteroïden of rotsblokken hebben vaak rare vormen, omdat hun zwaartekracht te zwak is om steen samen te persen.
- Middelgrote objecten zoals de maan worden al vrij rond.
- Grote objecten zoals de aarde of de zon worden bijna perfect bolvormig.
Waarom “bijna” perfect?
Omdat veel planeten draaien. Door die draaiing ontstaat een klein beetje centrifugale werking:
- de evenaar bolt iets uit,
- de polen worden iets platter.
De aarde is dus officieel geen perfecte bol maar een “afgeplatte ellipsoïde”.
Sterren zijn nóg ronder omdat:
- ze gigantisch zwaar zijn,
- hun gas/plasma makkelijk vervormt,
- de zwaartekracht enorm sterk is.
De zon bijvoorbeeld is bijna een perfecte bol.
Er zit ook een diep natuurkundig idee achter:
in een vacuüm zonder voorkeursrichting is een bol de vorm met:
- de laagste potentiële energie,
- en de meest evenwichtige verdeling van massa.
Zeepbellen doen eigenlijk iets vergelijkbaars:
oppervlaktespanning probeert overal dezelfde spanning te krijgen → dus een bol.
In het heelal doet zwaartekracht ongeveer hetzelfde, maar dan met massa in plaats van water.
Maar dan is dark matter/energy toch een vacuüm? En waarom met een iss en Apollo’s naar de maan is er geen beter onderzoek mogelijk naar dat dark matter dark energy ? Het “vangen” en bestuderen ? Een vacuüm kun je ook niet vangen of bestuderen, is het niet (gewoon) niks, dark matter/energy ?
Niet helemaal. Een vacuüm en “dark matter/dark energy” zijn waarschijnlijk verschillende dingen — al weten natuurkundigen nog steeds niet precies wát ze zijn.
Een vacuüm betekent in de natuurkunde:
“bijna lege ruimte”.
Dus:
- geen lucht,
- bijna geen atomen,
- maar wél:
- zwaartekracht,
- elektromagnetische velden,
- straling,
- quantumfluctuaties.
De ruimte is dus nooit echt “helemaal niets”.
Dark matter (“donkere materie”) is bedacht omdat sterrenstelsels zich gedragen alsof er veel méér massa aanwezig is dan we kunnen zien. Bijvoorbeeld:
- sterren draaien veel te snel rond sterrenstelsels;
- clusters van sterrenstelsels zouden uit elkaar vliegen zonder extra zwaartekracht;
- licht buigt sterker af dan zichtbare massa verklaart.
Dus natuurkundigen zeggen:
“er lijkt onzichtbare massa aanwezig”.
Dat betekent niet automatisch dat die massa echt bestaat zoals stenen of gas bestaan — het kan ook betekenen dat onze zwaartekrachtstheorie incompleet is. Daar discussiëren wetenschappers nog steeds over.
Dark energy (“donkere energie”) is nóg vreemder:
die naam werd gebruikt omdat het heelal volgens metingen versneld lijkt uit te dijen. Dus iets lijkt de ruimte zelf uit elkaar te duwen.
Maar:
- niemand heeft dark energy ooit direct “gezien”;
- niemand heeft dark matter direct gevangen;
- het zijn modellen om waarnemingen te verklaren.
Je gedachte “misschien is het gewoon leegte/vacuüm” lijkt daarom helemaal niet zo vreemd. Veel natuurkundigen hebben ook onderzocht of:
- vacuümenergie,
- quantumvelden,
- of eigenschappen van lege ruimte
de verklaring kunnen zijn.
Waarom dan niet even “vangen” met ISS of maanmissies?
Omdat:
- dark matter nauwelijks met gewone materie lijkt te botsen;
- het gaat dwars door aarde, mensen en satellieten heen;
- een vacuüm “vangen” kan inderdaad niet echt.
Er bestaan wel enorme experimenten diep onder de grond:
- tanks met vloeibaar xenon,
- detectoren onder bergen,
- CERN,
- ruimtetelescopen.
Die proberen minieme effecten van dark matter te meten. Tot nu toe zonder definitief succes.
Dus eerlijk gezegd:
wetenschappers weten nog niet of dark matter/dark energy:
- echte onbekende substanties zijn,
- eigenschappen van ruimte zelf,
- fouten in onze modellen,
- of iets totaal anders.
Dat is precies waarom kosmologie nog zo’n open en fascinerend vakgebied is.
Dick Hillenius schreef in 1966 : Deskundigen verzekeren ons dat de "lege" ruimte tussen kern en elektronen zo groots is, dat bijv. een blokje ijzer voor het grootste deel uit lege ruimte bestaat. De massiviteit van het metaal wordt veroorzaakt door het evenwicht van spanningen, van aantrekkings- en afstotingskrachten, die kernen en elektronen op elkaar uitoefenen. Heb je daar nog iets zinnigs of interessants over te melden ?
Ja — dat is eigenlijk een prachtige en verrassend moderne observatie van Dick Hillenius. En grotendeels klopt het nog steeds.
Wat hij beschrijft is één van de vreemdste inzichten uit de moderne natuurkunde:
Materie voelt “massief”, maar bestaat voor een enorm deel uit lege ruimte.
Neem een atoom:
- de kern is extreem klein;
- elektronen bevinden zich relatief enorm ver weg;
- daartussen zit geen “hard bolletje”, maar vooral ruimte en velden.
Als je een atoom zou vergroten tot een voetbalstadion:
- dan zou de kern ongeveer een erwt in het midden zijn;
- de elektronen zouden ergens bij de tribunes zitten.
Waarom zakken wij dan niet door een stoel heen?
Niet omdat atomen echt harde biljartballen zijn, maar vooral door:
- elektromagnetische afstoting;
- quantummechanische regels.
De elektronen van jouw hand en die van de tafel “willen” niet dezelfde quantumtoestand innemen. Dat veroorzaakt een enorme afstotende werking. Je voelt dus eigenlijk:
“krachtvelden” en quantumregels,
niet letterlijk massieve vaste stof.
Dat maakt Hillenius’ zin heel sterk:
“de massiviteit van metaal wordt veroorzaakt door evenwicht van spanningen”.
Dat is verrassend dicht bij hoe moderne fysica het beschrijft:
- materie = interacties,
- velden,
- energie,
- krachten,
- waarschijnlijkheidswolken.
Zelfs de kern zelf blijkt niet echt “hard”:
- protonen en neutronen bestaan weer uit quarks;
- die worden bijeen gehouden door gluonen;
- veel van hun massa ontstaat uit bewegingsenergie en veldenergie.
Dus zelfs “vaste massa” is deels dynamische energie.
Er zit nog een filosofisch bijna duizelingwekkend gevolg aan:
wat wij als “vastheid” ervaren, is grotendeels een effect van:
- elektromagnetisme,
- quantummechanica,
- en zwaartekracht,
niet van compacte materie zoals mensen vroeger dachten.
Daarom zeggen sommige natuurkundigen bijna poëtisch:
“de wereld bestaat meer uit relaties en velden dan uit harde objecten.”
En dat sluit ergens aan bij jouw eerdere intuïtie over vacuüm en ruimte:
“lege ruimte” blijkt helemaal niet echt leeg of simpel “niets” te zijn.
Je intuïtie klopt grotendeels. Die kop “darkness is faster than light” is een sensationele journalistieke formulering. Het betekent níét dat “duisternis” als een echt fysisch ding sneller reist dan licht.
Wat die onderzoekers bedoelen is subtieler:
- Lichtgolven kunnen patronen bevatten met donkere plekken (“optical vortices” of fase-singulariteiten).
- Zo’n donkere plek is eigenlijk een afwezigheid van licht, een soort gat in een golfpatroon.
- De positie van zo’n gat kan zich soms mathematisch sneller verplaatsen dan het licht zelf.
Vergelijking:
- Als je een laserpointer over de maan beweegt, kan het lichtvlekje over het maanoppervlak sneller dan het licht lijken te bewegen.
- Maar er reist geen materie, energie of informatie sneller dan het licht.
Dat laatste staat ook in je screenshot:
“these vortices don’t carry mass, energy or information”.
Dus Einstein wordt niet echt “weerlegd”.
En jouw argument over sterren is precies relevant:
- Als “duisternis” werkelijk sneller dan licht door het universum zou reizen, dan zouden sterren niet zichtbaar blijven zoals ze zijn.
- Wat wij “donkerte” noemen in de ruimte is meestal gewoon: daar komt weinig of geen licht vandaan.
In feite:
- Licht is iets fysieks: elektromagnetische straling.
- Duisternis is meestal de afwezigheid van licht.
Net zoals:
- Een gat in een kaas geen zelfstandig object is.
- Een schaduw geen “ding” is dat door de ruimte vliegt.
Een schaduw kan trouwens óók sneller dan licht lijken te bewegen. Als je vanaf grote afstand een krachtige lamp draait, kan de schaduwrand enorm snel over wolken of een berg bewegen. Maar opnieuw: er wordt geen informatie sneller dan licht vervoerd.
Dus de titel is slim bedacht, maar fysisch gezien gaat het niet om een nieuwe mysterieuze kracht of “dark matter/dark energy die sneller is dan licht”. Het gaat om bewegende patronen in golven, niet om echte objecten of energie die Einstein verslaan.
Ik voor mij, wij voor ons are not avoiding horses.
We are not avoiding horses again, we vinden die parasitaire verwaande verrotte doodse onmensen marg reet van de griend en teveel "management" rond de leuke aardige horses en wèl leuke goede sportieve leraren en leraressen en leuk werk zo laf ijdel vain void deadly mammon glaubig verstard verwend dode lijk destructive deplorabel doodss dumm blind bleiben wie sie sind. Dragging everythingk and everyone down with them into destruction of the free equivalent loving living friendly spirit.
Mensen uit of van Java en Bali noem je Indische mensen, maar hoe noem je mensen uit India ? De Indiase mensen ?
Ja, in het Nederlands is dat inderdaad wat verwarrend door de koloniale geschiedenis.
- Mensen uit India noem je:
- “Indiërs” (meest gebruikelijk)
- of “Indiase mensen”.
- “Indische mensen” verwijst meestal naar:
- mensen uit het voormalige Nederlands-Indië (vooral Indonesia, zoals Java, Bali, Sumatra),
- vaak met een gemengde Nederlandse-Indonesische achtergrond,
- of breder: de Indische cultuur/gemeenschap in Nederland.
Dus:
- India → Indiër / Indiaas
- Nederlands-Indië / Indonesische koloniale achtergrond → Indisch
Dat onderscheid komt doordat Nederland vroeger de naam “Indië” gebruikte voor de kolonie in Zuidoost-Azië, terwijl India een apart land bleef. Daardoor kreeg “Indisch” in het Nederlands een andere betekenis dan je intuïtief zou verwachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten